هنگام گوش دادن به موسیقی، به نظر می‌رسد که مغز انسان نسبت به شنیدن و تولید ریتم‌هایی که از اعداد کامل ساده تشکیل شده‌اند تعصب دارد – به عنوان مثال، یک سری چهار ضرب که با فواصل زمانی مساوی از هم جدا می‌شوند (یک نسبت 1:1:1 را تشکیل می‌دهند).
با این حال، طبق یک مطالعه در مقیاس بزرگ که توسط محققان MIT و مؤسسه زیبایی‌شناسی تجربی ماکس پلانک انجام شده و در 15 کشور انجام شده است، نسبت‌های ترجیحی می‌توانند به‌طور گسترده‌ای بین جوامع متفاوت باشند. این مطالعه شامل 39 گروه از شرکت کنندگان بود که بسیاری از آنها از جوامعی بودند که موسیقی سنتی آنها دارای الگوهای ریتم متمایزی است که در موسیقی غربی یافت نمی شود.
“مطالعه ما روشن ترین شواهد تا به امروز را برای درجه ای از جهانی بودن در درک و شناخت موسیقی ارائه می دهد، به این معنا که هر گروه از شرکت کنندگانی که آزمایش شده اند، تعصبی برای نسبت های صحیح نشان می دهند.” نوری جاکوبی، نویسنده ارشد این مطالعه و عضو سابق فوق دکتری MIT که اکنون رهبر گروه تحقیقاتی در موسسه ماکس پلانک در زمینه تجربی است، می‌گوید: این یک نگاه اجمالی به تغییراتی که می‌تواند در فرهنگ‌ها رخ دهد می‌دهد، که می‌تواند بسیار مهم باشد. زیبایی شناسی در فرانکفورت، آلمان.
تعصب مغز نسبت به نسبت های ساده اعداد ممکن است به عنوان یک سیستم تصحیح خطای طبیعی تکامل یافته باشد که حفظ یک بدن موسیقی ثابت را که جوامع بشری اغلب برای انتقال اطلاعات از آن استفاده می کنند، تسهیل می کند.
وقتی مردم موسیقی تولید می کنند، اغلب اشتباهات کوچکی مرتکب می شوند. جاش مک درموت، دانشیار مغز و استاد می گوید: نتایج ما با این ایده سازگار است که بازنمایی ذهنی ما تا حدی در برابر این خطاها قوی است، اما به گونه ای قوی است که ما را به سمت ایده های قبلی خود در مورد ساختارهای موجود در موسیقی سوق می دهد. علوم شناختی در MIT و یکی از اعضای موسسه تحقیقات مغز مک گاورن و مرکز مغزها، ذهن ها و ماشین های MIT.
مک درموت نویسنده اصلی این مطالعه است که امروز در طبیعت رفتار انسان. این تیم تحقیقاتی همچنین شامل دانشمندانی از بیش از دوجین موسسه در سراسر جهان است.
یک رویکرد جهانی
مطالعه جدید به دنبال تحلیل کوچکتری است که Jacoby و McDermott در سال 2017 منتشر کردند. این کاغذمحققان درک ریتم را در گروه‌هایی از شنوندگان از ایالات متحده و Tsimane، یک جامعه بومی واقع در جنگل‌های آمازون بولیوی مقایسه کردند.
برای اندازه‌گیری اینکه مردم چگونه ریتم را درک می‌کنند، محققان کاری ابداع کردند که در آن دنباله‌ای از چهار میله به‌طور تصادفی تولید شده را پخش کردند و سپس از شنونده خواستند آنچه را که شنیده‌اند، پس بزند. ضربات تولید شده توسط شنونده سپس برای شنونده پخش می شود و آنها دوباره به آن ضربه می زنند. طی چندین بار تکرار، سکانس‌های شنود شده تحت تسلط سوگیری‌های درونی شنونده قرار گرفتند، که قبلاً نیز شناخته می‌شد.
مک درموت می‌گوید: «الگوی محرک اولیه تصادفی است، اما با هر تکرار الگو توسط سوگیری‌های شنونده تحت فشار قرار می‌گیرد، بنابراین تمایل دارد در نقطه خاصی در فضای ریتم‌های ممکن همگرا شود». می‌تواند تصویری از آنچه ما پیشین می‌نامیم به شما بدهد، که مجموعه‌ای از انتظارات ضمنی درونی از ریتم‌هایی است که مردم در سر دارند.»
هنگامی که محققان برای اولین بار این آزمایش را با دانشجویان آمریکایی به عنوان آزمودنی انجام دادند، دریافتند که مردم تمایل به تولید بازه های زمانی دارند که با اعداد صحیح ساده مرتبط است. همچنین، بیشتر ریتم هایی که آنها تولید کردند، مانند ریتم هایی با نسبت های 1:1:2 و 2:3:3، اغلب در موسیقی غربی یافت می شوند.
محققان سپس به بولیوی رفتند و از اعضای انجمن Tsimane خواستند که همان کار را انجام دهند. آنها دریافتند که Tsimane ریتم های اعداد صحیح ساده ای نیز تولید می کند، اما نسبت های ترجیحی آنها متفاوت است و به نظر می رسد با آنچه در چند ضبط موجود از موسیقی Tsimane ثبت شده است، مطابقت دارد.
در این مرحله، او شواهدی ارائه کرد مبنی بر اینکه ممکن است تمایلات بسیار گسترده ای برای ترجیح این نسبت های کوچک وجود داشته باشد و ممکن است درجاتی از تنوع بین فرهنگی وجود داشته باشد. اما از آنجا که ما به تازگی به این فرهنگ دیگر نگاه کرده بودیم، واقعاً مشخص نبود که در مقیاس بزرگتر چگونه به نظر می رسد.”
برای تلاش برای بدست آوردن این تصویر گسترده تر، تیم MIT شروع به جستجوی همکارانی در سرتاسر جهان کرد که بتوانند به آنها در جمع آوری داده ها در مورد مجموعه ای متنوع از جمعیت ها کمک کنند. در پایان، آنها شنوندگانی را از 39 گروه به نمایندگی از 15 کشور در پنج قاره – آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا، آفریقا و آسیا مورد مطالعه قرار دادند.
مک درموت می‌گوید: «این واقعاً اولین مطالعه در نوع خود است به این معنا که ما آزمایش مشابهی را در همه این مکان‌های مختلف، با افرادی که در آن مکان‌ها روی زمین هستند، انجام داده‌ایم. این واقعاً قبلاً در چیزی نزدیک به این مقیاس انجام نشده بود، و به ما فرصتی داد تا درجه تنوعی را که می‌تواند در سراسر جهان وجود داشته باشد، ببینیم.»
مقایسه های فرهنگی
درست مانند مطالعه اولیه خود در سال 2017، محققان دریافتند که در هر گروهی که آزمایش کردند، افراد تمایل داشتند نسبت به نسبت های ریتم ساده تعصب داشته باشند. با این حال، همه گروه‌ها یکسان را نشان نمی‌دهند. مردم آمریکای شمالی و اروپای غربی، که احتمالاً در معرض همان نوع موسیقی قرار داشتند، بیشتر احتمال داشت که ریتم هایی با نسبت های یکسان تولید کنند. با این حال، بسیاری از گروه ها، مانند آنهایی که در ترکیه، مالی، بلغارستان و بوتسوانا هستند، به ریتم های دیگر ترجیح می دهند.
ژاکوبی می‌گوید: «فرهنگ‌های خاصی هستند که ریتم‌های خاصی در موسیقی‌شان برجسته است، و این‌ها در نهایت در بازنمایی ذهنی ریتم ظاهر می‌شوند».
محققان بر این باورند که یافته های آنها مکانیسمی را نشان می دهد که مغز از آن برای کمک به درک و تولید موسیقی استفاده می کند.
مک درموت می‌گوید: «وقتی می‌شنوید کسی چیزی را می‌نوازد و در اجرایش اشتباه می‌کند، با ترسیم آنها به جایی که به طور ضمنی فکر می‌کنید باید باشد، آنها را از نظر ذهنی تصحیح می‌کنید. “اگر شما چیزی شبیه به این را نداشتید و فقط وفادارانه آنچه را که شنیدید بازنمایی می‌کردید، این خطاها ممکن است گسترش یابد و حفظ یک سیستم موسیقی را بسیار دشوارتر کند.”
در میان گروه‌هایی که مطالعه کردند، محققان مطمئن شدند که نه تنها دانشجویان کالج را شامل می‌شوند که به راحتی می‌توان در تعداد زیادی مطالعه کرد، بلکه همچنین افرادی را که در جوامع سنتی زندگی می‌کنند و دسترسی به آنها سخت‌تر است، شامل می‌شود. شرکت‌کنندگان در این گروه‌های سنتی‌تر تفاوت قابل‌توجهی با دانش‌آموزانی که در همان کشورها زندگی می‌کردند و افرادی که در آن کشورها زندگی می‌کردند اما در آزمون آنلاین شرکت کردند، نشان دادند.
جاکوبی می‌گوید: «آنچه از این مقاله کاملاً مشخص است این است که اگر فقط به نتایج دانشجویان در سراسر جهان نگاه کنید، تنوعی را که در غیر این صورت مشاهده می‌کنید بسیار دست کم می‌گیرید. همین امر در مورد آزمایش‌هایی که در آن گروه‌هایی از مردم را به صورت آنلاین در برزیل و هند آزمایش کردیم، صدق می‌کند، زیرا شما با افرادی سروکار دارید که به اینترنت دسترسی دارند و احتمالاً بیشتر در معرض موسیقی غربی قرار دارند.»
اکنون محققان امیدوارند با اتخاذ این رویکرد جهانی، مطالعات بیشتری در مورد جنبه های مختلف درک موسیقی انجام دهند.
“اگر شما فقط دانش آموزان سراسر جهان یا افراد را به صورت آنلاین آزمایش کنید، همه چیز بسیار همگن تر به نظر می رسد.” مک درموت می‌گوید: «من فکر می‌کنم برای این رشته بسیار مهم است که درک کند که شما در واقع باید به جوامع بروید و آزمایش‌هایی را در آنجا انجام دهید، نه اینکه از نتایج کم ارزش انجام مطالعات انسانی در دانشگاه یا اینترنت استفاده کنید.»
این تحقیق توسط بنیاد جیمز اس. مک دانل، شورای تحقیقات ملی علوم و مهندسی کانادا، بنیاد تحقیقات ملی آفریقای جنوبی، بنیاد ملی علوم ایالات متحده، آژانس ملی تحقیق و توسعه شیلی، آکادمی علوم اتریش، انجمن ژاپن برای ترویج علم، موسسه تحقیقات جهانی Keio، شورای تحقیقات هنر و علوم انسانی انگلستان، شورای تحقیقات سوئد و بنیاد جان فل.
