9 گونه جدید از حلزون های گوشتخوار خشکی در جنگل های دورافتاده پاپوآ گینه نو، یک کانون تنوع زیستی، کشف شده اند.
این حلزون‌ها، آنقدر کوچک که هر 9 نفر می‌توانند روی یک نیکل ایالات متحده با هم قرار گیرند، فرصتی نادر برای مطالعه گروهی است که در بسیاری از مکان‌های دیگر به سرعت در حال ناپدید شدن هستند.
در سطح جهانی، نرم تنان بیش از 50 درصد از تمام انقراض های ثبت شده از سال 1500 را تشکیل می دهند و بسیاری از آنها حلزون های جزیره ای اقیانوس آرام هستند.
جزیره گینه نو کمتر از 1 درصد از مساحت زمین را به خود اختصاص داده است، اما تقریباً 5 درصد از مساحت زمین را شامل می شود. تنوع زیستی و بزرگترین جنگل های بارانی دست نخورده در استرالیا. حیات وحش در این بخش بزرگ از زمین‌های توسعه نیافته رشد می‌کند، اما جنگل‌های قدیمی پاپوآ گینه نو نیز بسیار مورد علاقه چوب‌برها هستند و احتمالاً در آینده به میدان جنگ حفاظتی تبدیل خواهند شد.
جان اسلاپچینسکی، متصدی مجموعه جانورشناسی بی مهرگان موزه فلوریدا و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: «این گونه‌های جدید حلزون‌ها در مناطقی یافت شدند که هنوز دارای پوشش گیاهی بومی هستند و هنوز ظاهر خوبی دارند، اما در صورت تغییر شرایط به راحتی می‌توانند در معرض خطر قرار گیرند. منتشر شده در مجله بین المللی مالاکولوژی.
برای رسیدن به جنگل های منزوی پاپوآ گینه نو، کاشفان مجبور بودند با پای پیاده از میان کوه های شیب دار عبور کنند، گاهی اوقات از درختان افتاده برای عبور از شکاف هایی با عمق بیش از 100 فوت استفاده می کردند. این کشور جاده های کمی دارد که از لحاظ تاریخی چالشی را برای دانشمندان علاقه مند به کاوش در منطقه ایجاد کرده است، اما همچنین از گیاهان و حیوانات بومی در برابر مزاحمت های انسانی و تخریب زیستگاه محافظت کرده است.
اسلاپچینسکی بین سال‌های 2002 تا 2012 9 سفر به پاپوآ گینه نو انجام داد و هر بار حداقل یک ماه برای شانه کردن خاک و برگ‌های ریخته شده در آنجا ماند. در پایان، او بیش از 19000 حلزون را از بیش از 200 مکان جمع آوری کرد.
تنها 31 درصد از گونه های حلزونی که او مورد مطالعه قرار داده بود قبلاً ثبت شده بود، که نشانه ای از تنوع زیستی بالا و نرخ نمونه برداری پایین پاپوآ گینه نو است. اما یافتن حلزون ها نیز به دلیل جثه کوچک، زیستگاه های سخت و پراکنش محدود بسیار دشوار است. تقریباً همه آنها محدود به یک جزیره یا کوه هستند.
حلزون‌هایی که به تازگی نام‌گذاری شده‌اند، پوسته‌هایی به شکل فریزبی در سایه‌های مختلف قهوه‌ای و خرمایی دارند که برخی از آنها نوارهای شعله‌مانند طلایی یا قهوه‌ای جذابی دارند. یکی از گونه های جدید، Torresiropa paterivolansاین نام به دلیل شباهت آن به بشقاب پرنده (لاتین “patera” به معنی “ظروف” و “volans” به معنای “پرواز” است).
هر 9 گونه دارای دندان های خنجری شکل روی رادولا هستند که مشخصه حلزون های گوشتخوار است. اسلاپچینسکی می گوید که دقیقاً چه می خورند، یک راز است زیرا حلزون ها تحت نظر چیزی نخوردند. با این حال، شکل دندان ها، همراه با این واقعیت که گونه های دیگر در همان خانواده …Rhytididae– گوشتخوار هستند، نشان می دهد که این حلزون های تازه کشف شده گوشت می خورند.
هنوز اطلاعات کافی برای اطلاع از وضعیت حفاظتی گونه های جدید وجود ندارد، اما این نشانه امیدوارکننده ای است که زیستگاه آنها هنوز به طور چشمگیری توسط فعالیت های انسانی تغییر نکرده است.
Slapczynski این را با جزایر هاوایی که در آن حلزون های بومی در معرض خطر فوری قرار دارند، مقایسه می کند. ناپدید شدن. او با تیمی در موزه بیشاپ در هونولولو کار می‌کند که با دولت‌های ایالتی و فدرال در برنامه‌های پرورش اسیر برای کلنی‌های حلزون محلی، که بسیاری از آنها آخرین اعضای گونه‌هایشان را در خود جای داده‌اند، همکاری می‌کنند.
آنها همچنین حلزون های بومی را برای مناطق حصارکشی که به عنوان محوطه شناخته می شوند، فراهم می کنند، جایی که شکارچیان حذف می شوند و جنگل های بومی دوباره کاشته می شوند. اسلاپچینسکی می‌گوید این برنامه‌های گران‌قیمتی هستند که پاپوآ گینه نو هنوز فرصت دارد از آنها اجتناب کند، زیرا جنگل‌زدایی را کندتر کرده و از ورود شکارچیان غیربومی قبل از تبدیل شدن به یک مشکل جدی‌تر جلوگیری می‌کند.
حلزون ها در برابر اختلال زیستگاه بسیار آسیب پذیر هستند زیرا نمی توانند به راحتی مسافت های طولانی را طی کنند و معمولاً فقط با محیط اطراف خود سازگار هستند.
اسلاپچینسکی می‌گوید: «وقتی این زیست‌گاه‌ها در معرض تهدید قرار می‌گیرند، حلزون‌ها اغلب شانسی ندارند زیرا جایی برای رفتن ندارند».
بسیاری از اکتشافات گذشته در مورد گونه های جدید حلزون، به ویژه در جزایر اقیانوس آرام، پس از آن صورت گرفته که برای نجات آنها خیلی دیر شده بود. دانشمندان نمی دانستند که حلزون های زیادی زندگی می کنند جزیره ایسترکه قرن ها پیش تا زمان اکتشاف ذخایر فسیلی به طور کامل جنگل زدایی شد.
اما در صورت نجات جنگل، گونه‌های موجود در جزیره گینه نو همچنان قابل نجات هستند. حلزون‌هایی که به تازگی نام‌گذاری شده‌اند نگاهی نادر به اکوسیستمی ارائه می‌کنند که تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده است، و مطمئناً چنین اکتشافات بیشتری هنوز وجود دارد.
اسلاپچینسکی می‌گوید: «ما همه چیزهایی را که در آنجا هست نمی‌دانیم. “بیشتر مردم ممکن است متوجه نشوند که بیشتر بی مهرگان چقدر شناخته شده نیستند، حتی اگر 95 تا 99٪ از همه حیوانات بی مهرگان هستند. می‌توانید به مکانی بروید، چند ماه به اطراف نگاه کنید و انواع چیزهایی را پیدا کنید که قبلاً توضیح داده نشده‌اند.»
منبع: Jiayu Liang برای دانشگاه فلوریدا
