روانشناسان از قبل از وجود روانشناسی زمان واکنش را اندازه گیری می کردند و امروزه نیز جزء اصلی آزمایشات روانشناسی شناختی هستند. روانشناسان معمولاً به دنبال تفاوت در زمان پاسخگویی شرکت کنندگان به محرک ها در شرایط مختلف به عنوان شواهدی از تفاوت در نحوه پردازش شناختی تحت آن شرایط هستند.
گالتون، اصلاح نژاد و آماردان معروف، مجموعه داده های بزرگی (n=3410) را در مورد به اصطلاح «زمان واکنش ساده» در سال های آخر قرن 19 جمع آوری کرد. علاقه گالتون با علاقه بسیاری از روانشناسان معاصر کاملاً متفاوت بود – او به اندازه گیری زمان واکنش به عنوان شاخص تفاوت های فردی علاقه مند بود. نظریه گالتون این بود که تفاوت در سرعت پردازش ممکن است زمینه ساز تفاوت در هوش باشد و شاید بتوان این تفاوت ها را با ثبت زمان واکنش افراد به طور موثر ارزیابی کرد.
داده های گالتون احتمال جالبی را ایجاد می کند – آیا مردم امروز، بیش از 100 سال بعد، سریعتر از شرکت کنندگان گالتون هستند یا کندتر؟ اگر به نظریه گالتون اعتقاد دارید، پاسخ نه تنها به شما می‌گوید که آیا احتمال دارد در مسابقه قرعه‌کشی سریع با یک تیرانداز ویکتوریایی برنده شوید، بلکه ممکن است بینشی در مورد تغییرات نسلی در عملکرد شناختی به طور گسترده‌تری ارائه دهد.
زمان واکنش [RT] داده ها نقطه مقابل جالبی را برای مشهورترین تغییر تاریخی در عملکرد شناختی ارائه می دهند – افزایش نسلی در IQ که به عنوان اثر فلین شناخته می شود. اثر فلین دو نوع از مردم را شگفت زده می کند – آنهایی که به “بچه های امروز” نگاه می کنند و به طور غریزی می دانند که نسبت به نسل خود مودب تر، باهوش تر و نظم کمتری دارند (این حداقل از زمان یونان باستان در هر نسلی ثبت شده است)، و کسانی که به بچه های امروز نگاه می کنند و از تعهدات نظری قبلی می دانند که هر نسل باید بچه های کمتری داشته باشد، باهوش تر از مردم باشد.
اگرچه اثر فلین با این ایده که مردم احمق‌تر می‌شوند در تضاد است، به نظر می‌رسد که امیدی در داده‌های زمان واکنش نهفته است. شاید شرکت کنندگان ویکتوریایی واقعاً زمان واکنش سریع تری داشتند! چندین مقاله تحقیقاتی (1 و 2) سعی کردند نتایج گالتون را با مطالعات جدیدتر مقایسه کنند، که برخی از آنها تلاش کردند از دستگاه مشابه و همچنین روش اندازه گیری مشابه استفاده کنند. سیلورمن (2010):
RT های به دست آمده توسط بزرگسالان جوان در 14 مطالعه منتشر شده از سال 1941 با RT های به دست آمده توسط بزرگسالان جوان در مطالعه ای که توسط گالتون در اواخر دهه 1800 انجام شد، مقایسه شد. با یک استثنا، مطالعات اخیر نشان داد که RT ها طولانی تر از مواردی است که توسط گالتون به دست آمده است. این احتمال که این تفاوت ها در نتایج به دلیل ابزارهای زمان بندی معیوب باشد در نظر گرفته شده است اما بعید تلقی می شود.
وودلی و همکاران (2015) یک نمودار مفید دارند (نتیجه گالتون در زیر سمت چپ نشان داده شده است):
بنابراین تفاوت تنها 20 میلی ثانیه (یعنی یک پنجاهم ثانیه) در طول 100 سال است، اما از نظر زمان واکنش، این یک تکه بزرگ است – یعنی شرکت کنندگان مدرن حدود 10٪ کندتر هستند!
با این چه کنیم؟ به طور معمول، ما روی یک مطالعه، حتی مطالعه ای با 3000 شرکت کننده، وزن زیادی نمی گذاریم، اما جایگزین های زیادی وجود ندارد. اینطور نیست که ما به جوانان متولد قرن 19 دسترسی داشته باشیم تا ببینیم آیا نتیجه تکرار می شود یا خیر. مایه تاسف است که مطالعات مداخله‌ای بیشتری وجود ندارد، بنابراین می‌توانیم این پیش‌بینی معقول را آزمایش کنیم که شرکت‌کنندگان از دهه 1930 باید در میانه راه بین شرکت‌کنندگان ویکتوریایی و مدرن باشند.
و حتی اگر این اطلاعات را باور کنیم، معنی آن چیست کاهش واقعی ظرفیت شناختی؟ بار شناختی بیش از حد بر عملکردهای دیگر؟ تغییرات انگیزشی؟ تغییر در نحوه انجام آزمایش ها یا رویکرد شرکت کنندگان؟ من هنوز از بچه ها دست نمی کشم.
مراجع:
- ایروین، دبلیو اس (2010). زمان واکنش ساده: مثل قبل نیست. مجله روانشناسی آمریکا، 123(1)، 39-50.
- وودلی، M.A.، Te Nijenhuis، J.، و مورفی، R. (2013). آیا ویکتوریایی ها از ما باهوش تر بودند؟ کاهش هوش عمومی که با متاآنالیز تاخیرهای ساده واکنش ارزیابی می شود. هوش، 41(6)، 843-850.
- Woodley, M.A., te Nijenhuis, J., & Murphy, R. (2015). ویکتوریایی ها هنوز سریعتر از ما بودند. توضیحات: عوامل مؤثر بر تأخیر زمان واکنش معمولی. مرزها در علوم اعصاب انسانی، 9، 452.
