Bianca Champenois SM ’22 دوچرخه سواری را در 5 سالگی آموخت. او هنوز هم می تواند صدای خواهرش را بشنود که “آرنج هایش را صاف کند!” اگرچه او در جوانی شروع کرد، اما عشق او به دوچرخه واقعاً زمانی که در کالج بود تحقق یافت.
Champenois مهندسی مکانیک (MechE) را در دانشگاه کالیفرنیا برکلی خواند، اما با توجه به اینکه برنامه سال اول عمدتاً دارای پیش نیاز بود، متوجه شد که خواهان فرصت‌های عملی بیشتری است. او با BicyCal، تعاونی دوچرخه‌سواری دانشگاه، برخورد کرد.
Champenois توضیح می دهد: “من باشگاه را دوست داشتم زیرا جایی بود که یادگیری تشویق می شد، اشتباهات بخشیده می شد و جو عالی بود.” “من دوست داشتم که هر دوچرخه ای که وارد مغازه می شد کمی متفاوت بود، به این معنی که هیچ دو مشکلی یکسان نبودند.”
از طریق تمرین عملی گروه تعاونی، چندین پیاده‌روی طولانی که او روی برخی از پل‌های کالیفرنیا مانند گلدن گیت انجام داد، و شب‌های پر جنب و جوش «میهمانی‌های دوچرخه‌سواری» که پشت دوستانش برگزار شد، عشق شامپنویس به دوچرخه‌سواری همچنان رو به افزایش بود. وقتی برای تحصیلات تکمیلی خود به MIT رسید، به تیم دوچرخه سواری پیوست.
شامپنویز، که به اقدامات اقلیمی نیز علاقه دارد، از حس اجتماعی تیم دوچرخه سواری لذت می برد، اما به دنبال چیزی بود که به او اجازه دهد مشکل را حل کند و دوباره با دوچرخه کار کند.
یک جامعه متنوع
ویدئو: گروه مهندسی مکانیک
بعد از اینکه شامپنویز متوجه شد که هیچ برنامه مشابهی برای دوچرخه سواری در موسسه وجود ندارد، تصمیم گرفت خودش آن را شروع کند. طولی نکشید که او بودجه باشگاه را از آن تامین کرد یارانه خدمات عمومی Coop با حمایت همتای خود Hailey Higginbotham ’21، که او نیز به این هدف علاقه داشت. تا پایان سال، تیم دو داوطلب دیگر، متیو گاس، دانشجوی فارغ التحصیل مهندسی عمران و محیط زیست و گاوین وینتر، دانشجوی علوم و مهندسی مواد، و آزمایشگاه دوچرخه MIT متولد شد
Champenois می گوید: “ایده این است که به مردم این فرصت را بدهیم تا یاد بگیرند که چگونه دوچرخه خود را تعمیر کنند تا انگیزه آنها برای استفاده از دوچرخه به عنوان یک روش قابل اعتماد برای حمل و نقل باشد.” مکانیک داوطلب علاقه خاصی به ارتقای پایداری و بهبود زیرساخت های شهری دارد.
Champenois دانشجوی کارشناسی ارشد در برنامه مشترک مهندسی مکانیک و علوم کامپیوتر / مهندسی است و تحقیقات او شامل کاربرد علم داده و یادگیری ماشین در دینامیک سیالات، با تمرکز ویژه بر اقیانوس و مدل‌سازی آب و هوا است. دانشمند فارغ التحصیل NSF اکنون بر روی تحقیقات قبلی متمرکز بر اسیدی شدن اقیانوس به عنوان بخشی از پایان نامه دکتری خود استوار است و در عین حال در پروژه های دیگر تحت نظر پروفسور Themis Sapsis نیز شرکت می کند. آزمایشگاه تحلیل تصادفی و دینامیک غیرخطی (SAND)..
او با اشاره به مشارکت تحقیقاتی اخیر در پروژه‌ای با تمرکز بر بهبود شبیه‌سازی‌های آب و هوای جهانی توضیح می‌دهد: «من از اینکه تحقیقات من تعادلی بین پروژه‌های زیست‌محیطی کاربردی‌تر و آمارهای نظری و علوم محاسباتی بیشتر ایجاد می‌کند، قدردانی می‌کنم.
تمرکز تحقیقات آکادمیک Champenois ممکن است خاص باشد، اما او تأکید می کند که آزمایشگاه دوچرخه برای علاقه خاصی طراحی نشده است و از همه کسانی که مشتاق یادگیری هستند استقبال می کند.
اگر به مکانیک جامدات علاقه دارید، می توانید قاب دوچرخه را در نظر بگیرید. اگر به علم مواد علاقه دارید، می توانید لنت ترمز را در نظر بگیرید. اگر به مایعات علاقه دارید، می توانید ترمزهای هیدرولیک را در نظر بگیرید. “من فکر می کنم چیزی برای همه وجود دارد و همیشه چیزی برای یادگیری وجود دارد.”
تخمین زده می‌شود که طی یک سال و نیم گذشته، آزمایشگاه دوچرخه بیش از 150 دوچرخه را سرویس کرده است و آنها تازه شروع به کار کرده‌اند. Champenois در مورد آینده Bike Lab جاه طلب است.
من امیدوارم که در کلاس‌ها، شاید در طول ترم یا به عنوان یک IAP مستقل، کلاس‌ها را تدریس کنم [Independent Activities Period] دوره. من همچنین واقعاً به ایده راه‌اندازی یک دستگاه خودکار فروش قطعات علاقه دارم.»
در طول زمستان، Bike Lab ابزارهای خود را در N52-318 ذخیره می‌کند، اما باشگاه فاقد فضای مورد نیاز برای گسترش است. Champenois توضیح می دهد: “بدون فضای خودمان، ذخیره قطعات برای ما دشوار است، به این معنی که اگر تعمیر آنها نیاز به تعویض داشته باشد، مردم باید قطعات خود را بیاورند.”
در حالی که فضای فیزیکی برای ایجاد حس اجتماعی لازم نیست، شامپنویس آزمایشگاه دوچرخه را تصور می کند که همان نوع رفاقت را در خود دارد. سالن موزیکی دیگر از فضاهای MIT که توسط دانشجویان اداره می شود، یک روز.
“من دوست دارم آزمایشگاه دوچرخه را چیزی بیش از یک مغازه دوچرخه فروشی بدانم. همچنین مکانی برای اجتماع است.
شامپنوآ امیدوار است در یکی دو سال آینده مدرک خود را تمام کند و دوست دارد روزی استاد شود. او در مورد شغلی در دانشگاه هیجان‌زده است، اما می‌گوید می‌تواند خود را نیز ببیند که در یک تیم تحقیقاتی آب و هوا یا آب‌وهوا کار می‌کند یا به یک استارت‌آپ فناوری اقیانوس می‌پیوندد.
بسیاری این جمله را شنیده اند که دانشجو بودن در MIT مانند “نوشیدن با شلنگ” است، اما این یکی از چیزهایی است که شامپنوآ هنگام ترک بیشتر از همه حسرت آن را خواهد خورد.
او به یاد می آورد: «من این فرصت را داشتم که سرگرمی های جدید زیادی کشف کنم و توانستم از طریق فعالیت های حمایت شده چیزهای زیادی یاد بگیرم. مهمتر از همه، دلم برای افراد بزرگی که ملاقات کردم، تنگ خواهد شد. همه در MIT بسیار کنجکاو و سخت کوش هستند به گونه ای که واقعاً انرژی زا است.
