آیا ما از «خستگی رفتاری» در اقدامات پیشگیری از بیماری همه گیر رنج می بریم؟ – هک برای ذهن

نگهبان اخیراً مقاله‌ای منتشر کرده است که می‌گوید: «مردم از فاصله‌گذاری اجتماعی «خسته» نمی‌شوند – و پیشنهاد خلاف آن غیرعلمی است. مقاله می‌گوید: «خستگی رفتاری هیچ مبنای علمی ندارد.»

«خستگی رفتاری» به یک موضوع داغ تبدیل شد زیرا بخشی از منطق دولت بریتانیا برای به تعویق انداختن معرفی اقدامات سختگیرانه تر بهداشت عمومی بود. آنها به سرعت این موقعیت را تغییر دادند و ما اکنون در مرحله “خیابان های خالی” کنترل عفونت هستیم.

اما این یک موضوع مهم و مربوط به همه ما است زیرا سعی می کنیم تغییرات رفتاری مهمی را حفظ کنیم که به نفع دیگران است.

برای من، یک نکته کلیدی این است که در واقع تحقیقات علمی مرتبط زیادی وجود دارد که به این موضوع می پردازد. و باید بگویم، از این که برخی اظهارات عمومی مبنی بر وجود “هیچ مدرکی” در رسانه های جریان اصلی بدون اینکه کسی زحمت جستجوی آن را بدهد، کمی ناامید هستم.

پاسخ به بیماری های همه گیر در واقع به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است، اگرچه مشخص نیست که “خستگی” راه درستی برای درک هرگونه کاهش احتمالی در انطباق افراد باشد. به نظر نمی رسد که این عبارت در ادبیات پزشکی در این زمینه مورد استفاده قرار گیرد، و ممکن است به سادگی استعاره ای مناسب، اگر گیج کننده، برای «افول» در مصاحبه ها باشد.

در واقع، اکثر مطالعات تغییرات در انطباق بر تأثیر تغییر ادراک ریسک تمرکز می‌کنند و معلوم می‌شود که این اغلب ریسک واقعی را ردیابی نمی‌کند. در زیر تصویری از یک مقاله اخیر ارائه شده است که مدلی پرکاربرد را نشان می‌دهد که چگونه ادراک خطر اپیدمی‌ها را دنبال می‌کند.

لازم به ذکر است که این مدل برای اولین بار در دهه 1990 بر اساس داده های موجود در آن زمان منتشر شد. این نشان می‌دهد که افزایش ریسک باعث می‌شود ما خطر را بیش از حد تخمین بزنیم، به‌ویژه برای رویدادهای غافلگیرکننده، اما پس از آن، با افزایش عینی ریسک، ما به زندگی در “عادی جدید” عادت می‌کنیم و درک ما از خطر کاهش می‌یابد، گاهی اوقات غیر مفید.

به ما نمی گوید که آیا رفتار افراد در طول زمان تغییر می کند یا خیر. با این حال، از آن زمان مطالعات زیادی انجام شده است، از جمله در مورد همه گیری آنفولانزای H1N1 در سال 2009 – جایی که بسیاری از این مطالعات در آنجا انجام شده است.

به طور کلی، بسیار زیاد، اما به طور کلی، از این روش استفاده می‌شود، چرا که هوراتا می‌تواند آن را نادیده بگیرد.

چه زمانی می‌توانید از این موضوع استفاده کنید تا برای خصوصی‌تان توضیح داده شود، چه اطلاعاتی در این زمینه وجود دارد.

این بود که در یک پروچوانه در ایتالیا، دو پیشرفت در هونگ کنگ و یک پروچوانه در مالزی.

در هولندیا پس از مدتی برای اپیدمیاتا از بازی های بازی در سال 2006. یک پروچване انجام داد: بعد از عمل. Хората засилиха усилията си за превенция, след това намаляха, след това отново се увеличиха.

Някои проучвания търсят обективни اسناد برای پرومیانا در شرح داده شده و یک от най-интересните разглежда تغییر در اجتماعات دیستانциرانه در مدت زمان ناشي از 2009 گ. در مکزیک چرز измерване на гледането на телевизия като заместител на زمان, قبل از ظهر. این موضوع را مشاهده می کنید، اما با این حال و هوای معیشتی در زمان و بیماری می بینید. برای این که می توانید آن را بررسی کنید تا آن را تأیید کنید، آیا می توانید آن را مشاهده کنید.

2009 г. – като се има предвид, че летенето со گروه хора در بسته شده пространство има вероятност да разпространи грип. خیلی بیشتر از همه سودمند است در پاندمیات، اما آن را به نفع خود می بینید.

همچنین برخی مطالعات کیفی مرتبط وجود دارد. Tova e мястото، където хората се интервјуират در فرم های شاد و می تواند موضوعات را در آن دسته بندی کند. این نتیجه گیری می شود، چه هوراتا می تواند به یک جامعه کمک کند.

به جای اندازه‌گیری میزان انطباق افراد با رفتارهای بهداشتی، چندین مطالعه به چگونگی تغییر اپیدمی‌ها پرداخته‌اند و از مدل‌های ریاضی برای آزمایش ایده‌هایی در مورد آنچه ممکن است مسیر آنها را توضیح دهد، استفاده کرده‌اند.

یک یافته شناخته شده این است که اپیدمی ها اغلب به صورت موجی بروز می کنند. موج، دوره ساکت تر، موج، دوره ساکت تر و غیره.

چندین مطالعه مدل سازی ریاضی نشان می دهد که کاهش انطباق افراد با اقدامات پیشگیرانه ممکن است به این دلیل باشد. این در اپیدمی های شبیه سازی شده، اما همچنین در هنگام بررسی داده های واقعی، مانند همه گیری آنفولانزای 1918، یافت شده است. اپیدمی 1918 نمونه جالبی بود زیرا هیچ واکسنی وجود نداشت و تغییرات رفتاری تقریباً تنها اقدام پیشگیرانه بود.

و برخی مطالعات اصلاً شواهدی از “خستگی رفتاری” نشان نمی دهند.

مطالعه‌ای در هلند نشان داد که افرادی که اقدامات پیشگیرانه انجام می‌دهند، بدون هیچ نشانه‌ای از کاهش در هیچ نقطه‌ای، افزایش مداومی داشته است.

مطالعه دیگری که در پکن انجام شد نشان داد که مردم تمایل به رعایت اقدامات کم تلاش (تهویه اتاق، گرفتن سرفه و عطسه، شستن دست‌ها) دارند و تمایل به افزایش تبعیت از اقدامات با تلاش زیاد (ذخیره کردن، خرید ماسک‌های صورت) دارند.

این انطباق بهبود یافته همچنین در مطالعه‌ای مشاهده شد که به شیوع بیماری منتقله از پشه چیکونگونیا می‌پردازد.

این به معنای بررسی کامل این مطالعات نیست (سایر مطالعات را در زیر اضافه کنید)، اما من آنها را در اینجا ارائه می کنم تا نشان دهم که در واقع شواهد مرتبط زیادی برای “خستگی رفتاری” وجود دارد، علیرغم اینکه ممکن است مقالات اصلی توسط افرادی منتشر شود که ادعا می کنند “هیچ مبنای علمی وجود ندارد”.

در واقع این مبحث در برخی رشته ها تقریباً یک زیرشاخه است. اپیدمیولوژیست ها سعی می کنند پویایی های رفتاری را در مدل های خود بگنجانند. اقتصاددانان سعی می کنند «کشش انتشار» رفتار پیشگیرانه را با پیشرفت همه گیرها مدل کنند. نظریه پردازان بازی، مدل های تغییر رفتار تصمیم گیری استراتژیک را توسط افراد ایجاد می کنند.

من فکر می کنم در اینجا دو چیز است.

اولین مورد این است که دانشمندان هنگام اتخاذ مواضع عمومی محتاط باشند. این امر به ویژه در مواقع بحران بسیار مهم است. بیشتر زمینه های علمی پیچیده هستند و حتی برای دانشمندان دیگر در زمینه های نزدیک می توانند مبهم باشند. صدای شما تأثیر دارد، پس لطفاً به آنچه می گویید فکر کنید (و واقعاً تحقیق کنید).

دومی برای همه ماست. ما در حال حاضر در بحبوحه یک بیماری همه گیر هستیم و از ما خواسته شده است که اقدامات اساسی انجام دهیم.

در همه‌گیری‌های گذشته، مردم شروع به کنار گذاشتن تغییرات رفتاری نجات‌بخش کردند، زیرا به نظر می‌رسید این خطر به یک امر عادی تبدیل شده بود، حتی با افزایش خطر واقعی.

این امری اجتناب ناپذیر نیست، زیرا در برخی مکان ها و در برخی موارد، مردم توانستند به آنها بچسبند.

ما می‌توانیم مانند افرادی باشیم که به این آیین‌های عجیب و غریب جدید پایبند بوده‌اند، که گارد خود را ناامید نکردند و جان افراد بی‌شماری را که هرگز ندیده بودند نجات دادند.