در واشنگتن ، جایی که مکالمات درباره روسیه اغلب به یک نام متمرکز است ، نامزد سیاست دکترا سوزان فریمن مشغول هدایت کارت برق در کشورهای استبدادی است. تحقیقات او فراتر از داستانهای غالب روسیه ولادیمیر پوتین است و از ما خواسته می شود تا فراتر از فرد نگاه کنیم تا سیستمی را که تولید کرده است درک کنیم.
فریمن توضیح می دهد: “نظر استاندارد این است که پوتین از سیستم مدیریت روسیه و نحوه مشارکت وی در جهان گرفته شده است.” “ادعای من این است که پوتین محصول یک سیستم است ، نه نویسنده آن و این که اقدامات وی با سیاست تخیلی سازمانی که در آن تحصیل کرده است بسیار سازگار است.”
این سازمان-KGB و وراث آن-مرکز پایان نامه فریمن ، که مشاهده می کند که چگونه سازمان های اطلاعاتی اقتدارگرا در فرآیندهای تصمیم گیری سیاست خارجی کشورهای خود ، به ویژه تصمیمات مربوط به استفاده از نیروی نظامی ، در فرآیندهای تصمیم گیری در مورد سیاست خارجی کشورهای خود دخالت می کنند.
جدا کردن اسطوره “بله مردان”
آخرین بورس تحصیلی به ویژگی ساده ای از سازمان های اطلاعاتی در کشورهای استبدادی متکی است. فریمن می گوید: “این عقیده مستقر مبنی بر اینکه من یک چالش هستم ، اساساً این است که استبداد خود را با مردان” بله “احاطه کرده است.” وی خاطرنشان می کند که این داستان در بسیاری از ناکامی های معروف اتحاد جماهیر شوروی هنگامی که پیشاهنگان می ترسیدند با اعتقاد استالین متناقض باشند مبنی بر اینکه آلمان نازی در سال 1941 حمله نمی کند ، ناشی می شود.
مطالعات فریمن واقعیت بسیار پیچیده تری را نشان می دهد. وی از طریق کارهای گسترده بایگانی ، از جمله اسناد اخیراً از لیتوانی ، مولداوی و لهستان ، نشان می دهد که سازمان های اطلاعاتی در رژیم های استبدادی در واقع ترجیحات سیاست خارجی متفاوتی دارند و به طور جدی در حال پیشرفت هستند.
فریمن می گوید: “این سازمان های اطلاعاتی از علاقه های سازمانی خود انگیزه دارند و تلاش می کنند تا زنده بمانند و قدرت را در داخل و فراتر از مرزهای خود نگه دارند.”
هنگامی که یک وضعیت بین المللی آن را تهدید می کند که سازمان های اطلاعاتی اقتدارگرا می توانند با استفاده از استراتژی هایی که فریمن در یک نوع شناسی نوآورانه طبقه بندی کرده است ، در روند سیاست مداخله کنند: دستکاری غیرمستقیم (تغییر اطلاعات اطلاعاتی) ، دستکاری مستقیم (سوء تفاهم) ، یک شرکت) (تهدیدات علیه رهبران سیاسی).
فریدمن توضیح می دهد: “با مداخله ، منظور من این است که به نوعی رفتار کنم ، که مطابق با وظیفه آنها نامناسب است.” این دستورالعمل شامل ارائه مشاوره سیاسی است. وی خاطرنشان می کند: “اما گاهی اوقات سازمان های اطلاعاتی می خواهند با دستکاری در اطلاعات ، توصیه های سیاسی خود را جذاب تر کنند.” “آنها می توانند حقایق موجود در محل یا در شرایط بسیار نادر را برای مجبور کردن سیاستمداران تغییر دهند.”
از بایگانی اتحاد جماهیر شوروی گرفته تا روسیه معاصر
فریمن به جای مطالعه فقط روسیه معاصر ، از موارد تاریخی KGB اتحاد جماهیر شوروی استفاده می کند. تحقیقات آن در مورد مداخله سیاسی این آژانس شامل هشت بحران در سیاست خارجی بین سالهای 1950 تا 1981 ، از جمله قیام در اروپای شرقی ، اختلافات در مورد مرزهای چین و اتحاد جماهیر شوروی و جنگ شوروی و افغانستان است.
آنچه او پیدا کرد با فرضیات قبلی متناقض است که آژانس عمدتا یک ارائه دهنده اطلاعات منفعل است. او می گوید: “KGB همیشه برای سیاست خارجی اتحاد جماهیر شوروی مهم بوده است و در مورد این سیاست در مورد آنچه فکر می کنند باید انجام شود ، مشاوره داده است.” آژانس های اطلاعاتی به ویژه در مواجهه با “تهدید مضاعف”: هیجان داخلی ناشی از بحران های خارجی همراه با از دست دادن شبکه های اطلاعاتی در خارج از کشور ، به ویژه احتمالاً مداخله سیاسی را ادامه خواهند داد.
این انگیزه سازمانی ، نه فقط به دنبال ترجیحات رهبر ، توصیه های سیاست را به روش های قابل پیش بینی برانگیخته است.
فریمن برای آخرین اقدامات روسیه در اوکراین موازی چشمگیر است. وی توضیح می دهد: “این تهدید سازمانی مضاعف ، تهدیدی را که KGB در مجارستان در سال 1956 با آن روبرو شد ، از نزدیک نشان می دهد ، چکسلواکی در سال 1968 و لهستان از سال 1980 تا 1981.” پس از سال 2014 ، اصلاحات اطلاعاتی اوکراین شبکه های اطلاعاتی روسیه را در این کشور تضعیف کرد – یک تهدید جدی سازمانی برای دستگاه امنیتی روسیه.
فریمن خاطرنشان می کند: “بین سالهای 2014 و 2022 ، این شبکه تضعیف شد.” “ما می دانیم که اطلاعات روسیه با یک شرکت انتخاباتی در اوکراین رابطه داشته است ، جایی که آنها داده هایی داشته اند و می گویند 84 درصد از جمعیت آنها را به عنوان یک ساکنان می دانند ، که تقریبا نیمی از جمعیت اوکراین آماده جنگ برای اوکراین هستند.” با وجود این نظرسنجی ها ، کارمندان توصیه کردند که وارد اوکراین شوند.
این مدل شبیه به شفاعت KGB برای حمله به افغانستان ، با استفاده از دستکاری اطلاعاتی است – موازی که به توضیح تصمیمات مربوط به سیاست خارجی روسیه فراتر از ترجیحات شخصی پوتین کمک می کند.
کار کارآگاه
نوآوری های تحقیقاتی فریمن به او اجازه داده است تا به یک ماده ناشناخته دسترسی پیدا کند. وی توضیح می دهد: “از دیدگاه روش شناختی ، این یک ماده بایگانی جدید است ، اما همچنین بایگانی از مناطق یک کشور است ، نه از مرکز.”
در مولداوی ، او پیش از این اسناد طبقه بندی شده KGB را مورد بررسی قرار داده بود: مقادیر عظیمی از اسناد تازه در دسترس و بدون ساختار که جزئیات مربوط به چگونگی تأثیر احساسات ضد شوروی در بحران های خارجی را تحت تأثیر KGB قرار داده است.
تمایل فریمن برای جستجوی فراتر از بایگانی های مرکزی ، رویکرد او ، به ویژه با ارزش را متمایز می کند ، زیرا تحقیقات مستقیم در روسیه به طور فزاینده ای دشوار می شود. “افرادی که می خواهند روسیه یا اتحاد جماهیر شوروی را که قادر به دستیابی به روسیه نیستند ، هنوز هم می توانند چیزهای معنی دار و حتی برای دولت مرکزی را از این کشورها و مناطق دیگر بیاموزند.”
از بوستون تا مسکو
فریمن در یک خانواده علمی و علمی با محوریت در بوستون بزرگ شد. هر دو والدین وی ایمنی شناسان بودند. تخفیف دانه ، آن را به ویژه تاریخ روسیه و اتحاد جماهیر شوروی ، از دبیرستان جذب می کرد.
فریمن می گوید: “من همیشه در مورد اتحاد جماهیر شوروی کنجکاو بودم و چرا از هم پاشید ، اما من هرگز پاسخی روشن از معلمان خود دریافت نکردم.” “این واقعاً باعث شد که بخواهم بیشتر بیاموزم و این معما را حل کنم.”
در دانشگاه کلمبیا ، وی درگیر تحقیقات اسلاو است و از دانشکده بین المللی و امور عمومی فارغ التحصیل شده است. پایان نامه لیسانس وی اصلاحات نظامی روسیه را مورد بررسی قرار داد ، موضوعی که پس از حمله روسیه در سال 2014 در اوکراین جدید شد.
فریمن پیش از تحقیقات دکتری خود در MIT ، در انستیتوی تحقیقات دریایی در روسیه در کالج نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا کار کرد و به بررسی استراتژی و دکترین نظامی روسیه پرداخت. در آنجا ، که توسط دانشمندان با مطالعات دکتری علوم سیاسی و تاریخ احاطه شده بود ، او را خواستار شد.
او به یاد می آورد: “من تصمیم گرفتم كه می خواهم در یك محیط دانشگاهی باشم كه بتوانم تحقیقاتی را انجام دهم كه فکر می كنم ارزشمند است.”
غلبه بر دانشگاهیان و آموزش عمومی
فراتر از تحقیقات اساسی خود ، فریمن خود را به عنوان یک مبتکر در متدولوژی جنگ تأسیس کرده است. او به همراه دانش آموز همکار خود بنیامین هریس ، بنیانگذار گروه کار MIT Wargaming است که با دانشکده تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی همکاری کرده است تا افسران و دانشمندان نظامی را در حرفه میانه برای شبیه سازی های سالانه جمع کند.
کار آنها در مورد زندگی نظامی به عنوان یک ابزار آموزشی منجر به یک انتشار بررسی شده در PS: علوم سیاسی و سیاست تحت عنوان “عبور از یک بخش مجازی: Wargaming به عنوان ابزاری برای آموزش از راه دور”. این مطالعه نشان می دهد که بازی های نظامی ابزارهای آموزشی مؤثر حتی در شرایط از راه دور هستند و می توانند به غلبه بر بخش غیرنظامی کمک کنند.
هنگامی که وی تحقیق نکرد ، فریمن به عنوان راهنما در موزه جاسوسی بین المللی واشنگتن کار کرد. او می گوید: “من فکر می کنم آموزش عمومی مهم است – به علاوه آنها موارد بسیار جالب KGB را دارند.” “من این احساس را داشتم که در موزه جاسوسی کار می کردم ، این به من کمک می کند تا به روشی سرگرم کننده در مورد تحقیقات خود فکر کنم و امیدوارم که آنها به من کمک کنند تا برخی از این موارد را برای افرادی که دانشگاهی نیستند توضیح دهم.”
فراتر از رهبران فردی
کار فریمن ایده مهمی از سیاستمداران ارائه می دهد که بیش از حد غالباً بر رهبران استبدادی متمرکز می شوند ، نه سیستم های نهادی که آنها را احاطه کرده اند. او می گوید: “امیدوارم لنزهای جدیدی به مردم بدهم تا نحوه ساخت سیاست را ببینند.” “آژانس اطلاعاتی و نوع مشاوره ای که به رهبری سیاسی ارائه می دهد می تواند بسیار معنی دار باشد.”
در حالی که تنش با روسیه ادامه می یابد ، فریمن معتقد است که تحقیقات آن چارچوبی تعیین کننده برای درک رفتار دولتی فراتر از افراد فراهم می کند. “اگر می خواهید با این کشورهای اقتدارگرا مذاکره کنید و به رقابت بپردازید ، فکر کردن در مورد رهبری فراتر از استبداد بسیار مهم به نظر می رسد.”
وی در حال حاضر پایان نامه خود را به عنوان دکترا در انستیتوی امنیت و مطالعات درگیری جورج واشنگتن به پایان می رساند ، فریمن قصد دارد تا به بورسیه بحرانی به نقش روسیه در امنیت بین المللی کمک کند و از دیگران برای نزدیک شدن به موضوعات پیچیده ژئوپلیتیکی با مهارت های تحقیق منظم استفاده کند.
فریمن خاطرنشان می کند: “در روسیه و سایر کشورهای اقتدارگرا ، سیستم اطلاعاتی می تواند فراتر از سلطنت یک رهبر باشد.” “این بدان معنی است که ما باید نه بر چهره هایی که بر عناوین حاکم هستند ، بلکه روی موسساتی که آنها را شکل می دهند تمرکز کنیم.”
