برای نزدیک به 30 سال، مری گالاگر از اعضای هیئت علمی برنده جوایز و آزمایشگاه های آنها به همان روشی که از خاک زیر باغ خود مراقبت می کند، حمایت کرده است. در هر دو مورد، او سخت کوشی و تخصص را با لذتی که چگونه اکوسیستم های به هم پیوسته به رشد یک گیاه یا ایده کاشته شده در مکان مناسب کمک می کنند، ترکیب می کند.
گالاگر، دستیار ارشد اداری در بخش زیست شناسی، بیشتر دوران حرفه ای خود را در MIT گذرانده است. تسلط او در انجام وظایف بی شمار مورد نیاز مدیران و توانایی او در ایجاد روابط، همه کسانی را که با آنها در تعامل بود، در داخل موسسه و فراتر از آن، حمایت و ارتقاء بخشیده است.
آه، مردمی که خواهید شناخت
گالاگر کار خود را در MIT آغاز نکرد. اولین نقش او پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ورمونت در اوایل دهه 1980 در یک مرکز هنری اجتماعی در همان نزدیکی بود، جایی که او در کنار مردی کار می کرد که در سیاست آمریکا به یک نام آشنا تبدیل می شد.
گالاگر به یاد می آورد: “این مرد به تازگی با کمتر از 100 رای به عنوان شهردار برلینگتون، ورمونت انتخاب شده بود. او وارد شد و این شورای هنری و خدمات جوانان را ایجاد کرد.”
آن تازه وارد سیاسی کسی نبود جز برنی سندرز جوان، که اکنون طولانی ترین سناتور مستقل در تاریخ کنگره ایالات متحده است.
گالاگر در سال 1996 وارد MIT شد و دستیار اداری (معروف به “مدیر آزمایشگاه”) در آزمایشگاه انرژی MIT شد. اندکی پس از ورود او، سیسیل و ایدا گرین ارنست مونیز، استاد فیزیک و سیستم های مهندسی، آزمایشگاه را به ابتکار انرژی MIT (MITEI) تبدیل کردند.
گالاگر به سرعت متوجه شد که شغل یک مدیر چقدر می تواند چند وجهی باشد. همانطور که MITEI به سرعت رشد کرد، با افراد دانشگاه و طیف گسترده ای از رشته های این موسسه از جمله مهندسی مکانیک، علوم سیاسی و اقتصاد تعامل داشت.
گالاگر می‌گوید: «شغل‌های مدیر در MIT به دلیل عمق کاری که مایلیم برای حمایت از مؤسسه انجام دهیم واقعاً احمقانه است. من برای انجام کار منشی استخدام شدم و چیز بعدی که می‌دانم، همیشه در حال سفر بودم و یک رویداد پنج روزه با 5000 نفر در DC برنامه‌ریزی می‌کردم». “من مهارت های کامپیوتری دیوانه و برنامه ریزی رویداد را توسعه دادم.”
در حالی که چنین وظایفی ممکن است برای برخی دلهره آور به نظر برسد، گالاگر از فرصت هایی که برای ملاقات با افراد زیادی و توسعه مهارت های جدید به دست آورده است، هیجان زده است. به عنوان مدیر آزمایشگاه در MITEI به مدت 18 سال، او در مدیریت MIT، امور مالی آزمایشگاه و پشتیبانی فنی تسلط داشت. زمانی که مونیز MITEI را ترک کرد و وزارت انرژی ایالات متحده را در زمان پرزیدنت اوباما رهبری کرد، به بخش زیست شناسی در MIT نقل مکان کرد.
شکوفایی متقابل
در طول سال ها، گالاگر باعث رشد دانشجویان و همکاران در MIT و بالعکس شده است.
دوست و همکار سابق سامانتا فارل اولین روزهای خود را در MITEI به یاد می آورد که بسیار عصبی و بسیار “سبز” بود، زمانی که گالاگر یک کاپوچینوی عالی از دستگاه قهوه نسپرسو جدید گالاگر پیشنهاد کرد.
فارل می گوید: «من برای دوستی و دانش او ارزش قائل هستم. او همه چیزهایی را که در مورد مدیر بودن و کار در زمینه تحقیق نیاز داشتم به من آموخت.
تجربه گالاگر، هیئت علمی موسسه را برای موفقیت آماده کرد.
به گفته یکی از محققین اصلی که در حال حاضر از او پشتیبانی می کند، پروفسور زیست شناسی Novartis، لئونارد گوارنت، گالاگر “یک دستیار اداری بسیار تاثیرگذار و به طور خلاصه، یک دستیار اداری ایده آل است.”
به طور مشابه، پروفسور زیست شناسی، دانیل لیو، وقتی که آزمایشگاه خود را در سال‌های اخیر به مؤسسه انتقال داد، از تجربیات گسترده‌اش در MIT سپاسگزار بود. لیو می‌گوید: «مری در راه‌اندازی و راه‌اندازی آزمایشگاه، تدریس در MIT، و سازماندهی جلسات و کارگاه‌ها بسیار ارزشمند بود. او منبعی از دانش برای MIT است.
تمایل به به اشتراک گذاشتن دانش، منابع، و گاهی اوقات یک کاپوچینو به همان اندازه میل به یادگیری حیاتی است، به خصوص در یک موسسه آموزشی مانند MIT. بنابراین ناگفته نماند که دانشجویان MIT به نوبه خود اثر خود را بر روی گالاگر گذاشتند – از جمله به او آموزش دادند که چگونه محتوای دیجیتال را در اولین روز خود در MIT قالب‌بندی کند.
گالاگر می گوید: “کار با دانشجویان و دانشجویان مقطع کارشناسی بخش مورد علاقه من در MIT است. سخاوتمندی آنها نفس مرا می بندد.” مهم نیست که چقدر سرشان شلوغ است، همیشه حاضرند به شخص دیگری کمک کنند.»
جامعه پردیس
گالاگر کاهش جامعه به دنبال تعطیلی همه‌گیری کووید-19 را یکی از مهم‌ترین چالش‌های خود ذکر کرد.
قبل از کووید، گالاگر می‌گوید: “MIT این حس عالی از جامعه را داشت. همه پروژه‌ها و داوطلبانی داشتند و درگیر بودند. محوطه دانشگاه شلوغ بود، غوغا می‌کرد!”
او آن جامعه را پرورش داد، از فعال بودن در لیگ زنان MIT تا سازماندهی راه اندازی مجدد هنرمند پشت میز برنده جایزه. این زیرگروه از گروه ویژه MIT در کارکنان پشتیبانی میزبان رسیتال‌های ناهار و نمایش‌های هنرهای تجسمی بود تا هنرمندان کارکنان را در اطراف محوطه دانشگاه گرد هم بیاورد، که برای این گروه جایزه تعالی MIT در سال 2005 در ارتباط را دریافت کرد.
علاوه بر این، گالاگر بخشی جدایی ناپذیر از جوامع کوچکتر در آزمایشگاه هایی است که او پشتیبانی می کند.
استاد بیولوژی و انجمن سرطان آمریکا، پروفسور گراهام واکر، یکی دیگر از اعضای هیأت علمی زیست شناسی که گالاگر از او حمایت می کند، می گوید: “گرمای شخصی و لبخند همیشگی مری، سال هاست که آزمایشگاه من را درخشان کرده است، و همه ما از داشتن او به عنوان یک همکار و دوست خوب سپاسگزاریم.”
او تلاش می‌کند تا حس اجتماعی را که زمانی کالج داشت، احیا کند، اما می‌داند که تلاش برای روزهای گذشته بیهوده است.
او می‌گوید: «شما هرگز نمی‌توانید به گذشته برگردید و آینده را مانند گذشته بسازید. “شما باید تجدید نظر کنید که چگونه می توانیم خود را به روشی جدید خاص کنیم.”
ریشه های خود را گسترش می دهد
زندگی گالاگر به طور جدانشدنی توسط مؤسسه شکل گرفت، و MIT به نوبه خود آنطور که هست نمی شد اگر تمایل گالاگر برای به اشتراک گذاشتن خرد خود در مورد پیچیدگی های مدیریت همراه با “joie de vivre” پروانه ها در باغش نبود.
او اخیراً خانه‌ای در روستایی نیوهمپشایر خریداری کرده است و هجوم زنبورهای عسل محلی را جایگزین شلوغی پردیس دانشگاه کرده است. اخلاق کاری او در تعهد همیشگی او به کنجکاوی، با خواندن در مورد زندگی گیاهی بومی و مستندسازی حشرات گرده‌افشان که در میان گل‌های او سرگردان هستند، منعکس می‌شود.
درست همانطور که هر حشره و گل را می توان به خاطر نقشی که در سیستم بزرگتر ایفا می کند تحسین کرد، گالاگر نیز در فرهنگ قدردانی از نقش هر فرد در کل مشارکت داشت و به آن کمک کرد.
او می‌گوید: «در هسته MIT، آنها معتقدند که هر کسی چیزی را به میز می‌آورد. اگر در MIT کار نمی‌کردم و با همه این افراد ملاقات نمی‌کردم، آن چیزی که هستم، نبودم.»
