حامیان لاک پشت های دریایی ترینیداد و توباگو با ناپدید شدن بودجه، ترک تحصیل می کنند

نسخه اصلی مقاله

آرلین ویلیامز که در ساحل لاس کوواس در ترینیداد و توباگو خمیده است، دست خود را در سوراخی در شن قرار می دهد و بازویش در آرنج ناپدید می شود. پس از عقب کشیدن، او یک موجود ظریف را نشان داد – یک بچه لاک پشت دریایی. ویلیامز لاک‌پشت را برمی‌دارد و روی شن‌های خنک شبانه می‌گذارد، سپس به سراغ دیگری می‌رود. او یکی یکی پنج بچه جوجه ریزی – ضعیف اما زنده – را از لانه خود رها می کند. سپس شش بچه جوجه ریزی را بیرون می آورد.

ویلیامز می‌گوید که پنج بچه لاک‌پشت زنده‌مانده در ته لانه‌شان زیر شن‌های درشت فشرده، مانند خواهر و برادرهای کم‌بخت‌شان خفه شده و بدون دخالت انسان می‌میرند. او می‌گوید: «اگر من اینجا نباشم تا این کار را انجام دهم، هیچ‌کس این کار را نخواهد کرد.

ویلیامز بیش از 10 سال است که در Las Cuevas گشت زنی می کند و بچه لاک پشت هایی را که می تواند نجات می دهد و در غیر این صورت داده هایی را برای ارزیابی جمعیت لانه پشت چرمی و ردیابی حرکات لاک پشت ها جمع آوری می کند. این یک تلاش متواضعانه است. به طور دقیق تر، بسیار کاهش می یابد. تا چند سال پیش، ویلیامز – رئیس انجمن دوستدار محیط زیست Las Cuevas – یک تیم کامل داشت.

بین سال‌های 2013 و 2016، این انجمن با بیش از 12 عضو، در طول فصل لانه‌سازی چرمی ترینیداد برای گشت زنی در ساحل، شبی 145 دلار دریافت می‌کرد. این پول از طرف Turtle Village Trust (TVT)، یک سازمان چتر که بر حفاظت از لاک‌پشت‌های دریایی و تلاش‌های اکوتوریسم در ترینیداد و توباگو نظارت می‌کند، به دست آمد. اما انجمن سال هاست که هیچ پولی ندیده است. اکنون فقط ویلیامز و همسرش در ساحل ظاهر می شوند. دیگر اعضای انجمن نمی توانند شب های خود را مجانی به تماشای لاک پشت بگذرانند.

ترینیداد و توباگو میزبان بزرگترین جمعیت لاک پشت های دریایی چرمی در دریای کارائیب است. مکان های لانه سازی کشور نقش حیاتی در حفظ جمعیت خزدار جهان دارند. حضور مردم در ساحل، شکارچیان غیرمجاز را از گوشت چرم و تخم مرغ منصرف می کند. بنابراین، پس از سال‌ها دریافت پول دولتی برای محافظت از لاک‌پشت‌ها، ویلیامز و اعضای دیگر گروه‌های اجتماعی که این سایت‌ها را مدیریت می‌کنند، می‌خواهند بدانند چرا اکنون از آنها انتظار می‌رود که این کار را رایگان انجام دهند.

ویلیامز می گوید: بله، ما لاک پشت ها را دوست داریم. اما چگونه دولت می تواند از مردم بخواهد که داوطلب شوند؟ مردم خانواده هایی برای ملاقات دارند،» او می گوید: «این کار برای اکثر ما خوب بود.»

قبل از سال 2006، تنها گروه‌های حفاظت از لاک‌پشت‌ها در ترینیداد و توباگو که بودجه دولتی دریافت کردند، آن‌هایی بودند که سواحل با بیشترین جمعیت لاک‌پشت‌های چرمی در کشور را مدیریت می‌کردند: Grande Riviere، Fishing Pond و Matura. این پول از اداره جنگلداری ترینیداد و توباگو تامین شد. اما زمانی که TVT در سال 2006 تاسیس شد، این سازمان بودجه ای را برای مدیریت سواحل کمتر کاوش شده ترینیداد، از جمله لاس کوواس، تامین کرد.

تراست روستای لاک پشت بیشتر پول خود را به نوبه خود از صندوق سبز ترینیداد با بودجه فدرال دریافت کرد. صندوق سبز که در سال 2000 آغاز شد، اصلی ترین روشی است که دولت ترینیداد و توباگو به پروژه های محلی زیست محیطی و تلاش های حفاظتی کمک مالی می کند. آلن باچان، مدیر اجرایی TVT می‌گوید: اما تقریباً چهار سال است که TVT از صندوق سبز قطع شده است. این در حالی است که صندوق سبز نزدیک به 1.5 میلیارد دلار در خزانه خود دارد.

به گفته کوین محمد، یک حافظ محیط زیست مستقر در گراند ریویر، مشکل این است که صندوق سبز خود کم کار است و مدیریت ضعیفی دارد. او می‌گوید همه‌گیری وضعیت را بدتر کرده است – صندوق سبز تعداد زیادی از برنامه‌های کاربردی را جمع‌آوری کرده است که هنوز پاک نشده‌اند. اما حتی قبل از ظهور COVID-19، رسانه های خبری محلی فقط در این مورد گزارش می کردند هشت نفر از 24 کارمند صندوق مواضع گرفته شد. همه اینها دریافت پول برای پرداخت به گروه های اجتماعی را برای TVT دشوار می کند.

باچان می گوید انتظار به لاک پشت ها و گروه های اجتماعی آسیب می رساند. او می‌گوید در سال 2018، TVT برای بررسی تأثیرات تغییرات آب و هوایی بر روی مکان‌های تودرتو پشت چرمی به صندوق سبز درخواست پول کرد. پنج سال بعد، این پروژه هنوز در صف تصمیم گیری است.

با توجه به این واقعیت که شما میلیاردها و میلیاردها دارید [Trinidad and Tobago] دلار سرمایه سبز در خود صندوق، چرا از بین نمی رود؟» او می گوید. “چه چیزی باعث می شود که این سقف سالانه چقدر از بین برود؟”

وقتی برای اظهار نظر تماس گرفتیم، پتال هاول، هماهنگ‌کننده برنامه برای صندوق سبز ترینیداد و توباگو، از طریق ایمیل تأیید کرد که حفاظت از لاک‌پشت در حیطه اختیارات این صندوق است. او می‌گوید که برنامه‌های حفاظت از لاک‌پشت‌ها در گذشته تأمین مالی شده‌اند و «سازمان‌های واجد شرایط این فرصت را دارند که برای ادامه کار حفاظت از لاک‌پشت‌محور پروژه‌ای خود در هر زمانی که بخواهند درخواست کمک مالی کنند».

با این حال، بدون دریافت پول از صندوق سبز، تلاش های TVT برای محافظت از لاک پشت ها در ترینیداد و توباگو به کمک های مالی و حمایت های مالی از صنعت نفت و گاز متکی است. چیزهای کمتری برای دور زدن وجود دارد و تلاش‌های دفاعی از بین رفته است. امروزه، فقط تیم هایی که بر سه مکان پرجمعیت لانه سازی در کشور نظارت می کنند – آنهایی که توسط خدمات جنگلداری تامین مالی می شوند – هنوز پول دولتی دریافت می کنند.

لاس کوواس یکی از آنها نیست.

ویلیامز برای جبران کمبود و کمک به بودجه تلاش های خود، تورهای تماشای لاک پشت را برای گردشگران اجرا می کند. او می‌گوید با این حال، پولی که ویلیامز و همسرش از تورها دریافت می‌کنند، صرف نگهداری تجهیزات علمی می‌شود که آنها برای جمع‌آوری داده‌ها در مورد جمعیت چرمی ترینیداد و توباگو استفاده می‌کنند – داده‌هایی که آنها به TVT و دولت منتقل می‌کنند.

ویلیامز می‌گوید برای ادامه کار، باید از دوستانش بخواهد که باتری‌هایی را برای تامین انرژی دستگاه GPS برای نقشه‌برداری مکان‌های لانه لاک‌پشت، اسکنرها برای شناسایی لاک‌پشت‌های بازگشته و چراغ‌هایی که او و همسرش برای کار در طول شب حمل می‌کنند، اهدا کنند. او تخمین می‌زند که در طول فصل شش ماهه لانه‌سازی لاک‌پشت‌ها، او حدود ۲۲ دلار در شب خرج می‌کند – مبلغ قابل‌توجهی در کشوری که در سال ۲۰۰۹ متوسط ​​درآمد سالانه خانوارش ۱۶۰۰۰ دلار بود. ویلیامز نکاتی را که از توریست ها دریافت می کند در مورد هزینه نگهداری از فرزند پسرش و بنزینی که هر شب برای رسیدن به ساحل می سوزاند، قرار می دهد.

در این سال، دولت ترینیداد و توباگو تلاش های ویلیامز را به رسمیت شناخت و او و حدود 400 نفر دیگر را به نگهبان افتخاری بازی تبدیل کرد. ویلیامز می‌گوید این عنوان به او قدرت دستگیری افراد را به دلیل دخالت در حیات وحش می‌دهد – شغلی خطرناک، با توجه به اینکه مدت‌هاست مواد مخدر از آمریکای جنوبی به ترینیداد از طریق Las Cuevas منتقل شده است.

پس ما باید داوطلب شویم و فقط برای اطمینان جان خود را به خطر بیندازیم [people] آنها به لاک پشت ها آسیب نمی رسانند.

در سطح جهانی، پوشاک چرمی در حال کاهش است. کمک‌های قدیمی که جوامع از صندوق سبز دریافت می‌کردند، ممکن است ثروتی نبود، اما به اندازه‌ای بود که هم برای جوامع و هم برای لاک پشت‌هایی که این سواحل را خانه می‌نامند، سود ببرند. در عوض، ویلیامز اکنون می‌گوید که در حال بررسی بسته‌بندی آن است.

ویلیامز در حالی که یکی از جوجه های نجات یافته خود را تماشا می کند که به سمت موجی در حال سقوط می خزد، می گوید: “ما ممکن است یک سال دیگر دوام بیاوریم، ممکن است نه.” اما اگر ما برای محافظت از این لاک پشت ها اینجا نبودیم، فکر نمی کنم در این ساحل دراز بکشیم.