جان فرانکلین، رسول پیشگام روزنامه نگاری ادبی، در ۸۲ سالگی درگذشت

جان فرانکلین، رسول روزنامه‌نگاری روایی به سبک داستان کوتاه که آثارش برنده اولین جایزه پولیتزر برای نویسندگی و روزنامه‌نگاری تشریحی شد، یکشنبه در آناپولیس، مریلند درگذشت. او 82 سال داشت.

همسرش، لین فرانکلین، گفت که مرگ او در آسایشگاه کمتر از دو هفته پس از سقوط در خانه رخ داد. او همچنین به مدت دو سال به دلیل سرطان مری تحت درمان قرار گرفت.

آقای فرانکلین که نویسنده، معلم، گزارشگر و ویراستار بود، از سبکی از ادبیات غیرداستانی دفاع می کرد که به عنوان روزنامه نگاری جدید مورد ستایش قرار می گرفت، اما این داستان واقعاً قدیمی بود – رویکردی که او اصرار داشت که همچنان استانداردهای روزنامه نگاری قدیمی را رعایت کند. برای دقت و عینیت. .

او افکار خود را در مورد این موضوع در کتاب «نوشتن برای تاریخ: رازهای صنفی غیرداستانی دراماتیک» (1986) بیان کرد، که راهنمای چگونگی نوشتن برای روزنامه نگاران ادبی شد.

در سال 1979، آقای فرانکلین اولین جایزه پولیتزر را برای مجموعه دو قسمتی خود در The Baltimore Evening Sun با عنوان «خانم. هیولای کلی

این سریال که شگفتی‌ها و محدودیت‌های پزشکی مدرن را روشن می‌کرد، یک روایت واضح از شاهدان عینی بود که خوانندگان را به اتاق عمل منتقل کرد. داستان مبارزه دردناک یک جراح برای نجات جان زنی است که مغزش توسط رگ‌های خونی خیانت‌آمیز فشرده شده بود.

او دومین پولیتزر خود را در سال 1985، این بار در رده جدید روزنامه نگاری توضیحی، برای مجموعه هفت قسمتی خود The Mind Fixers، همچنین در The Evening Sun دریافت کرد. او با بررسی شیمی مولکولی مغز و نحوه ارتباط نورون‌ها، دانشمندی را معرفی می‌کند که آزمایش‌هایش با گیرنده‌های مغز ممکن است منادی درمان‌های دارویی و جایگزین‌های دیگر برای روانکاوی باشد.

این مجموعه با الهام از جلسات خود آقای فرانکلین با یک روانشناس، به کتابی با عنوان Molecules of the Mind: The Wonderful New Science of Molecular Psychology (1987) اقتباس شد، یکی از هفت موردی که او نوشت.

بری ال جیکوبز، استاد عصب شناسی در پرینستون، می نویسد بررسی کتاب نیویورک تایمز که آقای فرانکلین به موضوع خود – که استفاده از داروها برای درمان بیماری‌های روانی می‌تواند جهان را به مکانی سالم‌تر تبدیل کند – به سبک روزنامه‌نگاری تند و همچنین با طنز و اغلب با دوزی سرگرم‌کننده از بدبینی برخورد کرد. Molecules of the Mind جزو کتاب‌های برجسته سال تایمز بود.

«نوشتن درباره تاریخ» آقای فرانکلین آنقدر کتاب مقدس موعظه‌ای برای روزنامه‌نگاران نوپا که جان اشتاین‌بک، تام ولفز یا حتی جان فرانکلین آینده را تصور می‌کردند، یک طرح درسی سخت در داستان‌سرایی بود که همانطور که او می‌نویسد، برای او لازم بود. سه دهه برای تسلط

او در مصاحبه ای گفت: «دلیل اینکه ما داستان می خوانیم این است که میل به درک دنیای اطرافمان پیدا کرده ایم بنیاد نیمان در هاروارد در سال 2004. “راهی که ما این کار را به بهترین شکل انجام می دهیم از طریق تجربه خودمان است، اما اگر داستان خوبی بخوانیم، مانند زندگی کردن زندگی دیگران بدون ریسک یا زمان است.”

منتقدان ابراز نگرانی کرده اند که تاکید بر سبک ممکن است به معنای قربانی کردن ماده باشد. آقای فرانکلین مخالفت کرد.

روزنامه نگاری ادبی، او پافشاری کرد، “تهدیدی برای ارزش های اصلی صداقت، دقت و عینیت نیست.” با این حال، او هشدار داد که اگر روزنامه نگاری ادبی به درستی انجام شود، نیاز به زمان و استعداد دارد. او نوشت: «نه هر داستانی سزاوار آن است و نه می توان به هر خبرنگاری اعتماد کرد بررسی روزنامه نگاری آمریکا در سال 1996

“هیولای خانم کلی” در دسامبر 1978 منتشر شد. در همان سال، هیئت پولیتزر یک دسته جایزه جدید را برای قدردانی از “نمونه برجسته نویسندگی برجسته که به کیفیت و اصالت ادبی بالا توجه می کند” ایجاد کرد. این هیئت در سال 1984 جایزه ژورنالیزم تشریحی را ایجاد کرد. آقای فرانکلین اولین کسی بود که برنده هر یک شد.

جان دانیل فرانکلین در 13 ژانویه 1942 در انید، اوکلاهاما از بنجامین و ویلما (وینبرن) فرانکلین متولد شد. پدرش یک برقکار بود که کارش در کارگاه های ساختمانی در جنوب غربی اغلب خانواده را از بین می برد.

جان آرزو داشت محقق شود، اما به دلیل ماهیت گذرا خانواده، بیشتر در چیزی که او آن را «مکتب جهانی نویسندگان» می‌خواند – رمان‌های فیتزجرالد و همینگوی و داستان‌های ساندی وینینگ پست، آموزش دید.

در دعواهای گروهی به عنوان یک پسر سفیدپوست اقلیت در سانتافه، نیومکزیکو که عمدتاً اسپانیایی تبار هستند، مورد آزار و اذیت قرار گرفت، پدرش یک ماشین تحریر آندروود کتک خورده به او داد و پدرش از او خواست که دشمنی خود را به جای مشت، با انگشتانش خالی کند.

در سال 1959، جان دبیرستان را رها کرد تا به نیروی دریایی بپیوندد. او هشت سال به عنوان روزنامه‌نگار نیروی دریایی در ناوهای هواپیمابر خدمت کرد و بعداً به عنوان شاگرد در مجله All Hands، یکی از نشریات پنتاگون، جایی که به گفته او، یک سردبیر سخت‌گیر استعداد او را شکوفا کرد.

او در سال 1970 در دانشگاه مریلند تحصیل کرد و در رشته روزنامه نگاری فارغ التحصیل شد. قبل از اینکه روزنامه بالتیمور ایونینگ سان او را به عنوان نویسنده کپی رایتر در سال 1970 استخدام کرد، به عنوان خبرنگار و سردبیر برای پرنس جورج پست در مریلند مشغول به کار شد.

اگرچه او برنده جایزه پولیتزر برای نویسندگی علمی شد، اما گفت مصاحبه نیمن که او “یک نویسنده علم است، اما من در مورد علم نمی نویسم.” وی افزود: من برای مردم می نویسم. علم فقط تزئین است.»

او در سال 1985 The Evening Sun را ترک کرد و به دانشگاه مریلند بازگشت، این بار به عنوان استاد و رئیس بخش روزنامه نگاری. او برای مدتی برنامه نویسندگی خلاق را در دانشگاه اورگان کارگردانی کرد و به شغل نویسندگی در The News & Observer در رالی، کارولینای شمالی پرداخت.

او دوباره به دانشگاه مریلند بازگشت و در سال 2001 به عنوان اولین کرسی روزنامه نگاری مریل انتخاب شد. جین رابرتز، یکی از اعضای هیئت علمی که سردبیر اجرایی فیلادلفیا اینکوایرر و سردبیر نیویورک تایمز بود، از آقای فرانکلین استقبال کرد: یکی از بزرگترین دست اندرکاران و معلمان طرح کلی در تمام روزنامه نگاری.” وی در سال 1389 به عنوان استاد بازنشسته شد.

ازدواج آقای فرانکلین با نانسی کریون به طلاق ختم شد. او در سال 1988 با لین شیداوئر ازدواج کرد. علاوه بر همسرش، بازماندگان او شامل دو دختر به نام‌های کاترین فرانکلین آبزوگ و ترزا جون فرانکلین از ازدواج اول او هستند.

از دیگر کتاب‌های آقای فرانکلین می‌توان به «گرگ در سالن: پیوند ابدی بین مردم و سگ‌ها» (2000) اشاره کرد که در آن او توضیح می‌دهد که سگ خانگی فرانکلین، سام، چگونه خانواده‌ها را وقتی که خانه‌شان آتش می‌گیرد، بیدار می‌کند.

برای نویسنده‌ای که تجربه جراحی خودش به چسباندن انگشت شست پس از سقوط به سنگفرش محدود شده بود، داستان آقای فرانکلین از آنوریسم «هیولایی» که مغز ادنا کلی را فشرده می‌کرد، سرشار از جزئیات و تصاویر قابل دسترس بود. او نوشت که فشار فزاینده بر دیواره شریان مانند “لاستیکی در شرف ترکیدن، بالونی آماده ترکیدن، بمب ساعتی به اندازه نخود” است.

خانم کلی حاضر بود بمیرد تا با هیولا زندگی کند. داستان او چیزی جز معجزه نبود. اما با دعوت به رزق آغاز می شود و پایان می یابد که بدون آن زندگی و معجزه وجود ندارد:

ابتدا وافل های صبحانه ساخته شده توسط همسر دکتر توماس باربی داکر، جراح مغز در بیمارستان دانشگاه مریلند. آقای فرانکلین می نویسد قهوه نیست. باعث لرزش دستانش می شود وقتی جراحی تمام شد، چیزی که در انتظار دکتر داکر است چالش‌های پزشکی بیشتر و یک ساندویچ کره بادام‌زمینی است که همسرش در کیسه‌ای قهوه‌ای با نیوتن انجیر و یک موز بسته‌بندی کرده بود.

آقای فرانکلین نوشت: «خانم کلی در حال مرگ است.

«ساعت روی دیوار نزدیک جایی که دکتر داکر نشسته است، 1:43 می گوید و تمام شد.

گفتن اینکه چه کاری باید انجام شود سخت است. ما شش هفته است که در مورد آن فکر می کنیم. اما، می دانید، چیزهای خاصی وجود دارد… تا جایی که می توانید پیش بروید. من فقط نمی دانم.

او ساندویچ، موز و نیوتن انجیر را روی میز مقابلش می‌گذارد، همان‌طور که پرستار وسایل را مرتب کرده بود.

او در نهایت می‌گوید: «این یک خطر سه‌گانه بود. “این خطر سه گانه بود.”

ساعت 1:43 است و تمام شده است.

دکتر داکر با ناراحتی ساندویچ را نیش زد. او باید ادامه دهد. هیولا برنده شد