درست قبل از اولین نمایش ماه ژوئن فیلم مورد انتظار گزارش پنتاگون در مورد پدیده های هوایی ناشناس (UAP)، من نشستم تا سعی کنم لیستی از بزرگترین موانع برای تجزیه و تحلیل علمی UAP ایجاد کنم. آنچه من به آن رسیدم پنج چالش اصلی بود که در اینجا به همراه مقایسه ای متقابل با برخی از اظهارات بیان شده در گزارش منتشر شده دولت بیان شده است. اگرچه این گزارش تنها 9 صفحه است، اما ثابت می کند که این گزارش کامل، دقیق و از نظر علمی دقیق است، زیرا به طور کامل بیان می کند که چقدر می توان از داده های موجود اطمینان کمی بدست آورد. همانطور که می گوید: هر چه چیزها بیشتر تغییر کنند، بیشتر ثابت می مانند.
چالش شماره 1: همه حوادث UAP/UFO منحصربه‌فرد هستند: ما نمی‌توانیم به عقب برگردیم و این مشاهده دقیق را دوباره “آزمایش” کنیم.
برای علم به طور کلی، این نوع چیزها یک سردرد بزرگ است. عدم تکرارپذیری یا تکرار چالشی بسیار جدی برای تفسیر داده ها ایجاد می کند (به خصوص اگر آن داده ها پر سر و صدا و ناقص باشند). برای پر کردن شکاف های آشکار؛ و برای حذف یا حمایت از هر گونه فرضیه. همانطور که گزارش پنتاگون بیان می‌کند، «داده‌های محدود، اکثر UAPها را بدون توضیح می‌گذارد…» واژه‌های محدود، حکایتی و تکرار نشدنی به سختی می‌خواهید استفاده کنید، اما در اینجا کاربرد دارند.
چالش شماره 2: هیچ چیز سیستماتیک در مورد نحوه ثبت یا گزارش حوادث وجود ندارد. سیستم‌های مختلف دوربین، سیستم‌های رادار، پردازش داده‌ها، ناظران و شرایط محیطی به این معنی است که هر حادثه یک آزمایش کنترل‌نشده با روش‌های کمی برای تعیین کیفیت و حساسیت واقعی داده‌ها است.
مجدداً، گزارش پنتاگون به همین نکته اشاره می‌کند: «مقدار محدود گزارش‌های با کیفیت بالا از پدیده‌های هوایی ناشناس (UAP) توانایی ما را برای نتیجه‌گیری قطعی درباره ماهیت یا هدف UAP مانع می‌شود.» سپس این گزارش یک بالقوه مفید ارائه می‌کند. وظیفه برای: “ادامه ادغام گزارش ها از سراسر دولت فدرال، گزارش استاندارد، افزایش جمع آوری و تجزیه و تحلیل، و یک فرآیند غربالگری ساده.”
این واقعاً مهم است؛ این گزارش در مورد عدم وجود تجهیزات سنسور نظامی معمولی مناسب برای این نوع تجزیه و تحلیل بسیار بسیار خاص است. سنسورهای نصب شده بر روی سکوهای نظامی ایالات متحده معمولاً برای انجام ماموریت های خاص طراحی شده اند. در نتیجه، این سنسورها معمولاً برای شناسایی UAP مناسب نیستند.
چالش شماره 3: هیچ راه آسانی برای محاسبه “گیلاس چیدن” داده ها وجود ندارد. ما نمی دانیم که خلبانان یا دیگر ناظران چند وقت یکبار چیز غیرمنتظره ای را می بینند، اما پس از یک دقیقه متوجه آنچه دیده اند (یا حداقل خود را متقاعد می کنند که انجام داده اند) و بنابراین چیزی را گزارش نمی کنند. ممکن است هزاران مورد از این دست یا بسیار کم باشد. ما نمی دانیم، و این موارد “معمولی” در واقع می تواند همه موارد را نشان دهد.
این گزارش در مورد «ننگ» اطراف پرسنل یا تماشاگرانی که UAPها را گزارش می‌کنند بحث می‌کند، اما همچنین اشاره می‌کند که از 144 گزارشی که مورد بررسی قرار گرفت، تنها 18 حادثه (که در 21 گزارش پوشش داده شده است) به نظر می‌رسد که «فناوری پیشرفته» را تا حدی نشان می‌دهد. که وجود داشت ظاهر رفتار غیرعادی هوانوردی هنگام حرکت
در تعداد کمی (نامشخص) موارد، حتی شواهدی از سیستم های هواپیمای نظامی “پردازش انرژی فرکانس رادیویی (RF)” وجود داشت – هر چه که واقعاً به معنای آن باشد. احتمالا نویز رادیویی افزایش یافته است. اما در مورد همه مواردی که چیزی گزارش نشده است، یا به این دلیل که چیزی به سرعت شناسایی شده است یا به این دلیل که خلبان به سادگی ترجیح داده است این کار را نکند، کاملاً ناشناخته باقی مانده است.
چالش شماره 4: اگر هر حادثه یا مشاهده ای واقعاً به چیزی محسوس و فیزیکی مربوط باشد، نمی دانیم که آیا ما به یک پدیده اساسی نگاه می کنیم یا بسیاری از آنها. کمی شبیه این است که با چشمان بسته وارد باغ وحش می شوید و سعی می کنید آنچه را که می شنوید و بو می کنید تشخیص دهید. اگر فقط یک گونه وجود داشته باشد، ممکن است آن را درک کنید، اما اگر 100 گونه وجود داشته باشد، رمزگشایی تجربه شما بسیار دشوار خواهد بود.
دوباره، این گزارش دقیقاً بر سر آن میخ می زند، با یک بخش کامل با عنوان “UAP احتمالاً هیچ توضیح واحدی ندارد.” برخی از احتمالات عبارتند از: “بهم ریختگی هوایی … پرندگان، بالون ها، هواپیماهای بدون سرنشین تفریحی … زباله هایی مانند کیسه های پلاستیکی … به هم ریختن صحنه” و همچنین پدیده های طبیعی جوی (کریستال های یخ، نوسانات حرارتی قابل تشخیص در مورد سیستم های مادون قرمز و راداری)، هواپیماهای طبقه بندی شده و مانند آن، و “سیستم های دشمن” خارجی.
گزارش پنتاگون همچنین به تشریح تلاش‌های جاری و مسیرهای احتمالی آینده برای تلاش‌ها برای بهبود همه تحلیل‌ها می‌پردازد. این شامل جمع‌آوری منظم‌تر داده‌های حسگر هواپیمای نظامی، همراه با داده‌های FAA، و استفاده از یادگیری ماشینی برای غربال کردن اطلاعات فعلی و تاریخی برای جستجوی «خوشه‌ها»، الگوها، و ارتباط با پدیده‌های شناخته‌شده مانند بالن‌های آب‌وهوا، حرکات حیوانات وحشی است. و دیگر نظارت بر پایگاه داده زمین.
چالش شماره 5: ارتباط عمومی UAP با فرضیه های مربوط به فناوری فرازمینی، یک سوگیری جدی در تحلیل ایجاد می کند. به طور معمول، علم سعی می کند به طور تدریجی به سمت یافتن پشتیبان برای یک فرضیه یا حذف فرضیه ها حرکت کند و این گزینه ها را تا حد امکان به طور مساوی ارزیابی کند. اما در این مورد، فرضیه‌ای که برای حمایت از آن به شواهد بسیار قوی نیاز دارد (مانند فرضیه کارل ساگان یک جمله معروف «ادعاهای فوق‌العاده مستلزم شواهد خارق‌العاده‌ای است»)، صرف نظر از اینکه برخی افراد چه می‌گویند، بر هر تحلیل یا بحثی تأثیر می‌گذارد، و یک جامعه پر سر و صدا وجود دارد که فکر می‌کند پاسخ از قبل مشخص است. این یک مشکل است.
در واقع، و از قضا، «انگ‌های اجتماعی-فرهنگی» پیرامون ثبت مشاهده‌های غافلگیرکننده ذکر شده در گزارش، بدون شک توسط عناصر جامعه بشقاب پرنده که عقاید یا باورهایی را بیان می‌کنند که ماهیت خارق‌العاده‌ای دارند، تشدید می‌شود.
بنابراین، ناظرانی مانند خلبانان حرفه‌ای و آموزش‌دیده احتمالاً در ذکر مواردی که از آنها بسیار شگفت‌زده می‌شوند، خودداری می‌کنند. این به نکته شماره 3 مربوط می شود و سوگیری ایجاد می کند، زیرا حوادث گزارش نشده، در صورت تجزیه و تحلیل بیشتر، می تواند بینش قابل توجهی را ارائه دهد – به ویژه در مورد اینکه ناظران انسانی چقدر به سادگی گیج می شوند، برخلاف شاهد پدیده های واقعاً غیر معمول.
این همه ما را کجا رها می کند؟ خوب، گزارش پنتاگون روش هایی را برای بهبود جمع آوری و تجزیه و تحلیل داده ها، همانطور که توضیح دادم، پیشنهاد می کند. او همچنین خاطرنشان می کند که اگر برخی از UAP ها خطرات فیزیکی یا چالش های امنیتی ایجاد کنند، مهم است که کشف کنیم. از این نظر، با بررسی بیشتر UAP، بدون توجه به هرگونه توضیح پیش پا افتاده یا غیرمجاز، مقداری ریسک کاهش می یابد.
به عنوان دانشمندی که در حال مطالعه امکان حیات در جای دیگری در فضا هستم، می بینم که می گویم “خب، به نظر می رسد ارزش کمی کار بیشتر را دارد.” اما این به این دلیل نیست که به نظر من احتمال سقوط موجودات فضایی یا کاوشگرهای آنها در جو زمین وجود دارد. در حالی که به عنوان یک متفکر منطقی نمی توانم و نباید چنین احتمالاتی را برای همیشه رد کنم، نکته شماره 5 من آنقدر مرا آزار می دهد که ترجیح می دهم رویکردی گام به گام را در پیش بگیرم. این استراتژی مزایای دیگری نیز دارد.
به طور خاص، من فکر می کنم ایده خیلی بیشتر است جمع آوری سیستماتیک داده ها (از چیزهایی مانند سیستم های دوربین پیشرفته که در هواپیما یا در مکان های نظارتی قرار می گیرند) بدون توجه به فعالیت جالب آنچه واقعاً در آسمان ما اتفاق می افتد
انواع جدیدی از داده‌های تایم لپس با وضوح بالا و نظارت با دقت بالا بر محیط سیاره‌ای ما می‌تواند مزایای بیشتری داشته باشد زیرا ما سعی می‌کنیم در دنیایی که به طرز خطرناکی در حال تغییر است حرکت کنیم. از اتمسفر گرفته تا مهاجرت حیوانات تا زباله های تولید شده توسط انسان که در هوا و دریا شناور هستند، دیدن آنچه در واقع در حال وقوع است همیشه کمک خواهد کرد.
این یک مقاله نظر و تحلیل است. نظرات بیان شده توسط نویسنده یا نویسندگان لزوما کسانی نیستند که از علمی آمریکایی.
