اخبار باستان شناسی برای دسامبر 2023: بررسی دو سازه باستانی چیزهای زیادی را در مورد انسان های ماقبل تاریخ به عنوان سازنده نشان می دهد.
بسیاری از موجودات در دنیای طبیعی سازه هایی می سازند، زنبورها کندوهای خود را می سازند، بسیاری از پرندگان لانه می سازند و بیش از اندازه ها خانه های خود را می سازند. با این حال، انسان ها جهان را با تمام ساختارهای ما بازسازی کرده اند. بنابراین جای تعجب نیست که بسیاری از کارهای باستان شناسان به سازه های انسانی، چگونگی و چرایی ساخته شدن آنها مربوط می شود.
اولین ساختاری که امروز در مورد آن صحبت خواهم کرد، یک سازه بسیار شناخته شده است، شاید معروف ترین سازه ماقبل تاریخ، استون هنج در انگلستان. قبلاً در مورد این مشهورترین دایره سنگی مطالب زیادی نوشته شده است، بنابراین من فقط به چند نکته که برای داستان امروز مهم است اشاره می کنم.
در حدود 2200 سال قبل از میلاد شروع شد، استون هنج در ابتدا یک ترانشه دایره ای بود که در خاک حفر شده بود، با خاک حفاری شده یک پرچین مدور در داخل ترانشه را تشکیل می داد. حدود 500 سال بعد اولین سنگ ها به این محل آورده شد و در حلقه قرار گرفت. این اولین سنگ‌ها به نام «Bluestones» شناخته می‌شوند که وزن هر کدام حدود 5 تن متریک است که از منطقه Mynydd Preseli در غرب ولز، در فاصله 290 کیلومتری از Stonehenge آورده شده‌اند. پست من در 27 فوریه 2019 را ببینید. اینکه چگونه مردان عصر حجر توانستند این سنگ‌های بزرگ را تا این فاصله بزرگ حمل کنند هنوز موضوع بحث است.
سنگ‌های سارسن بزرگتر، که برخی از آنها تا 55 تن وزن دارند، در حدود 1500 سال قبل از میلاد به این مکان آورده شدند. اگرچه این صخره‌های عظیم از مکانی بسیار نزدیک‌تر و تنها در حدود ۲۵ کیلومتری شمال آمده‌اند تا آنها را به محل استون هنج برسانند، اما همچنان باید به همکاری صدها، اگر نگوییم هزاران نفر نیاز داشته باشد، که نشان‌دهنده جامعه‌ای با سازماندهی قابل توجه است.
به تعدادی از سنگ‌های منفرد در استون هنج نام‌های ویژه داده شده است، مانند سنگ پاشنه که دور از سنگ‌های دیگر در نزدیکی ورودی سنگ اصلی قرار دارد، و سنگ سلاخی که به این دلیل نام‌گذاری شده است زیرا باستان‌شناسان اولیه فکر می‌کردند که ممکن است برای استفاده از آن استفاده شده باشد. مردم قربانی هر دو سنگ سارسنیکی هستند.
یکی از سنگ های آبی نیز نام خاصی دارد، سنگ محراب، که به این دلیل نامیده می شود، زیرا به نظر می رسد سنگ های آبی دیگر به سمت آن جهت می گیرند، گویی جایی است که مراسم خاصی در آنجا برگزار می شود. اکنون یک مطالعه جدید توسط محققان دپارتمان جغرافیا و علوم زمین در دانشگاه Aberystwyth در بریتانیا این سوال را مطرح کرده است که آیا سنگ محراب واقعاً سنگ آبی است یا خیر. برای یک چیز، اگرچه سنگ محراب تقریباً به اندازه و شکل بلو استون ها است، بقیه سنگ های آذرین هستند، در حالی که سنگ محراب از ماسه سنگ ساخته شده است. اکنون رسوباتی از ماسه سنگ در نزدیکی معدن در Whales وجود دارد، جایی که سنگ های آبی از آنجا آمده اند، و مدت ها تصور می شد که این منبع سنگ محراب باشد.
مطالعه جدید چندین تجزیه و تحلیل مختلف از مواد سنگ محراب انجام داد، از جمله طیف‌سنجی رامن، آنالیز XRF، پتروگرافی نوری و آنالیز SEM-EDS. آنچه محققان دریافتند این بود که سنگ محراب دارای سطح قابل توجهی بالاتر از عنصر باریم نسبت به سنگ‌های معدن ولز بود، بنابراین قطعاً از همان مکان سنگ‌های آبی دیگر نمی‌آمد.
هیچ کس نمی داند که سنگ محراب از کجا آمده است. بنابراین اکنون جستجو برای منبع جغرافیایی سنگ محراب آغاز می شود. در عین حال، اکنون باستان شناسان باید تلاش کنند تا بفهمند چرا دقیقاً این سنگ، از هر کجا که آمده، به استون هنج آورده شده است. اکنون ما یک راز دیگر داریم که باید به تمام اسرار پیرامون استون هنج اضافه کنیم.
دومین سازه اخیراً در اخبار ممکن است به اندازه استون هنج مشهور نباشد، اما مطمئناً بسیار قدیمی‌تر است، در واقع در سن تخمینی 475000 سال ممکن است اولین سازه چوبی باشد که توسط انسان ساخته شده است. در واقع، این سازه توسط گونه ما Homo sapiens ساخته نشده است، بلکه احتمالاً توسط گونه اجدادی ما Homo erectus ساخته شده است.
این چوب در شن‌های بستر رودخانه در زیر آبشار کالامبو در زامبیا، نه چندان دور از مرز تانزانیا، توسط باستان‌شناسان دانشگاه لیورپول و دانشگاه آبریست‌ویت کشف شد. این محوطه از دهه 1950 توسط باستان شناسان مورد مطالعه قرار گرفت و قطعات چوبی که نشانه هایی از کار توسط انسان را نشان می دهد قبلاً در آنجا پیدا شده بود. این مصنوعات شامل چوب های مورد استفاده برای حفاری، دسته های نیزه و چوبی است که برای برافروختن آتش استفاده می شود. قطعات چوبی بستر رودخانه حفظ شدند زیرا اساساً توسط آب اسیدی رودخانه “خیسانده” شده بودند.
با این حال، یافته جدید شامل دو کنده بسیار بزرگتر، هر کدام حدود 2 متر است که با ابزارهای سنگی کار شده به گونه ای که به شکل “T” در کنار هم قرار می گیرند. باستان شناسانی که این کنده ها را کشف کردند بر این باورند که T چوبی احتمالاً به عنوان پایه ای برای نوعی سکونت یا به احتمال زیاد به عنوان یک سکوی خاکی برای ماهیگیری در رودخانه عمل کرده است.
برخلاف تکه‌های چوب قبلی از زیر آبشار، این تیم با استفاده از یک تکنیک تاریخ‌یابی جدید که به نام تاریخ‌گذاری نورانی شناخته می‌شود، توانستند تاریخ دقیق‌تری روی کنده‌ها بدست آورند. این تکنیک بر این واقعیت متکی است که دانه های شن رادیواکتیویته طبیعی را در طول زمان از محیط جذب می کنند. با حرارت دادن این دانه ها و تجزیه و تحلیل نوری که از خود ساطع می کنند، می توان سن آنها را تعیین کرد. تاریخ‌گذاری لومینسانس به سرعت در حال تبدیل شدن به ابزار مهمی در باستان‌شناسی و دیرینه‌شناسی است، زیرا می‌تواند سن اجسامی را اندازه‌گیری کند که برای تعیین با کربن14 بسیار قدیمی هستند اما برای استفاده از قدمت پتاسیم-آرگون بسیار جوان هستند.
کشف زامبیایی تاریخ اولین استفاده شناخته شده از چوب برای ساختن سازه ها را به عقب می اندازد و نشان می دهد که حتی اجداد دور ما نیز قادر به نوآوری و اختراع بوده است.
